Ik mag mij verheugen dat ik veel jonge werkenden om me heen heb. Stagiaires, starters, young professionals hoe je ze ook wilt noemen. 19, 20, .. 23 van die leeftijd zeg maar. Ook onze klanten werven graag starters. Ze zijn fris, open, vernieuwend en ambitieus.

Of toch niet ?

De generatie Einstein, die nu van school komt (ik zie ze als het jongste deel van de Y generatie) heeft kenmerken die naast bewondering ook irritatie oproept. Om mijn grootste allergie maar gelijk te noemen: alles moet 'leuk' zijn. Het woord 'leuk' wordt dan ook zo veel mogelijk gebruikt. En voldoet een situatie niet aan het criterium ‘leuk!’ dan is de logische oplossing om afscheid te nemen van die situatie. Tsja, breng daar maar eens wat tegenin. Menig veertiger heeft een coach nodig om wat stapjes in die richting te zetten.

De rotsvaste overtuiging dat alles 'leuk' moet en kan zijn, komt natuurlijk voort uit opvoeding. Grotendeels uitgevoerd door de veertigers en vijftigers van nu, die hun gegroeide welvaart en zoektocht naar geluk hebben gedeeld met hun kinderen. Hoe nobel van ze. Geen generatie is waarschijnlijk zo gewenst als deze. Meestal op wat latere leeftijd van de ouders geboren, geld en materie in overvloed, geen 4 broertjes en zusjes om mee te hoeven delen en ook aandacht te over van ouders (hoewel veel ouders dat niet zo zullen voelen). Vanuit de ouders gedacht: als de mogelijkheden er zijn, de materie er is? Waarom zou je jouw kind dan moeilijke situaties op laten zoeken. Laat ze het leuk hebben.

Ook het onderwijs (ja, daar gaan we weer. Altijd een makkelijke hond om te bijten) werkt daaraan mee. Niet leuke dingen, zoals rijtjes leren en historische feiten opdraven, zijn vervangen door intervisie gesprekken en projectopdrachten.
We doen vooral een beroep op de analytische vaardigheden van jongeren, hun samenwerkend vermogen en we willen ze prikkelen tot visieontwikkeling en creativiteit. En dat doen we langs de weg van het ‘leuk’. We reinforcen ze. Met alle liefde.

Misschien is er allemaal niks mis mee en komt het helemaal goed met deze generatie.
Maar er wordt in de tussentijd wat afgewisseld tussen studies en banen, en veel starters komen tot de conclusie dat het allemaal helemaal niet zo leuk is. En dat het succes en de beloning, waar ze zo aan gewend zijn, vaak op zich laten wachten en vragen om iets waar ze minder aan gewend zijn: offers, poten in de modder, stress, saaiheid, herhaling.
Ander punt is dat waarschijnlijk door al die aandacht voor ontwikkeling van de geest en de samenwerking met de ander, de aandacht voor structuur, discipline, uitvoering, implementatie en het detail op de achtergrond is geraakt (voor degene die onze test kennen: blauw gedrag).
Dit gedrag vormt zich pas als laatste in de adolescentie en wordt meer dan ander gedrag aangeleerd. Als ouders en onderwijs daaraan minder prioriteit geven, is het de werkgever die daar mee geconfronteerd wordt.

En daar zit mijn teleurstelling. Je ziet talentvolle jongeren dwalen door het banenbos. Ze geven zichzelf vaak niet de kans iets volledig af te maken en ergens helemaal voor te gaan. Daarmee missen ze kansen en erger ze zijn soms al teleurgesteld voor hun 30ste.

Dus ligt er in mijn ogen een taak voor het onderwijs (weer een aap op hun schouders) om toch wat meer aandacht te geven aan persoonlijke planning, organisatie, discipline en structuur.
Maar is de uitdaging vooral aan bedrijven om deze nieuwe generatie te absorberen en een eigen plek te geven.

Vooral door starters te helpen om te gaan met de dilemma’s van het werken. Dit kan o.a. door:
• aan het begin van de loopbaan veel structuur te bieden en geformaliseerde afwisseling. Dat kan een traineeship zijn maar hoeft niet. Ik roep vaak: “als jongeren vaak willen wisselen, creëer dat vooruitzicht dan en plan in dat ze over een half jaar van rol verwisselen. Wees creatief.
• Sluit aan bij de structuren van het onderwijs en leer ze geleidelijk zelf verantwoordelijkheid te dragen en zaken af te maken.
• Doe een beroep op het talent van deze generatie om informatie op te nemen en te leren. Geef ze feedback op hun gedrag. Laat ze coachen (niet als remedie, maar als talentversneller).
• Pamper ze niet, maar prikkel ze. Maak verwachtingen concreet en meetbaar. En confronteer ze daar mee.
• En verander zelf. We gaan virtueel werken, globaliseren, organisatiestructuren worden anders. Of je het nu wilt of niet. Kijk naar deze groep en trek je plan voor de toekomst.

Toegegeven iedere generatie klaagt natuurlijk over zijn opvolgers, maar crises (of zoals in dit geval de afwezigheid ervan) hebben nu éénmaal een enorm effect op ons beeld van de toekomst. Lentebabies schijnen ook veel vrolijker naar het leven te kijken (schijnen; ik ben econoom, geen astronoom.)

Er is één heel groot verschil met de X crisisgeneratie die nu in ‘the lead’ is: deze jonge honden laten zich niet beneden achter een bureau zetten om zelf maar de weg naar boven te vinden. Al ver voor die tijd hebben ze de uitgang gevonden. Als je ze boven wilt hebben, kun je dus niet blijven stilzitten.

Wie was hier nu in ‘the lead’?